sosyomat.com

al bu şarkıda benden sana gelsin:)

» câ[m]ekân

camdan bir tapınakta;
camdan bir gül kana boyanır,
kızıl yalnızlığın gömütlerinde
külleri savrulur her rüzgarda;
dallarına konan kuşlar kadar
yalnızdır dalga kadın...

dalga kadın camdan bir tapınakta;
gördüğü her dala asmakta ümitlerini.
çekilirken gökyüzü
kendine birkaç yer bulmuştur göçmen kuşlar.
dudaklarına çöreklenmiş,
misafir ağıtları...

dalga kadın,
beyaz bir kadındır.
sesi rüzgara karışır buğulu.
soranı, duyanı olmadığından
bilir yalnızlığın kokusunu.
ipler bağlar kadın umut diye
sesine çiçekler konar,
rengi göçmen kuşların kanadından...

teni yumuşatan bir gecede,
içinin yataklarına
ay doğduğunda çözüldü ipleri.
oysa ki bilmiyordu
birkaç sözle nasıl çıplak kalınırdı.
camdan bir tapınakta;
özgür kuşlar havalanırken uzaklara.
dudaklarına takılan,
bir gel türküsü...

bayramdan sora uğrayacağım eskişehire...işallah çizimim hazır olur

:)

...

bele uzun uzun yazmasak ta olur mu?

» yine gelirim...

giderken, birkaç sözdür arkamda bıraktığım "ben" niyetine...

bir hüzün parıltısının,
gayb'a dair bilinmezlikleri eşelediği,
bir yolculuğun peşisıra taktığım hüzündür,
hayata dair sitemlerimin toplamı;
âşikardır ümitsizliğim,
yenilmişliğim doğrudur.
insan'a dairdir bütün haykırışım;
eşref-i mahlûkat, âh!
nicedir kayıp,
adını unutmuş kalabalıklarda,
bir o kadar yokolup gitmektedir...

bir tohum toprağı eşeliyor,
bir kuş, feryâd ediyor,
martının özgürlüğü dediğin nedir ki?
ve bir çiçeğin,
daldan koparılmışlığı.
bir dalın rüzgardan kırılmışlığı kadar,
sitemkâr;
asi sor(g)ulara gebedir hayat!
bir yolculuğun peşisıra takıyorum;
hüzün; benim gölgem
ve ben hüznün peşinde bir gölge...
nicedir kayıbım;
unutulmuş kalabalıklarda anılmıyor adım!
âh kayıp adım, hayat;
adım, adım...

parıltısında bir hüznün,
düş'e-liyorum hayatı canhıraş!
bütün koşuşturmaların yankısında;
sanıyordum ki insan âdemdir;
hayır diyor duvardaki aksim; gölgem!
insan nankördür,
vedahi insan bütün âdem'liğine ihanet etmiştir!
adım adım yok olurken;
kazdığı çukurun adıdır bütün saraylar.
ah yenilmişlik;
rüzgarda eğilmiş başak gibi tıpkı,
ve gülün dalından koparılmışlığı kadar,
bir o kadar mahzûn...

AYRILIĞIN YÜREĞİ

Sessiz sedasız yaşayan bir ayrık otuydu Orta Anadolu’da
Kıtlıktan önce.
En küçük bir şeyden coşardı
Mesela bir kuş uçmasın Kızılırmak ‘a doğru
Köklerine su yürümüş gibi sevinirdi.
Bir bulut geçsin üstünden
Ayrılıktan çıkardı.
Dünyayı, derdi, dünyayı
Hiçbir şeylere değişmem.

Şimdi yaşamak istemiyor.

İlhan Berrk anısına :(

teşekkür ederim harikayım

merhabalar efendim nasılsınız